รอลูกพาไปโรงพยาบาล

posted on 07 Sep 2014 10:43 by deathmoon in Diary
           คนไข้เบาหวานมีน้ำตาลในเลือดสูงติดต่อกันมาหลายเดือนปกติเดินทางมารับยาคนเดียวตลอด  แต่วันนี้อยู่ๆมีญาติโผล่มาโวยวายว่า รพ.สต.กักตัวคนไข้ไว้ไม่ยอมส่งตัวไปโรงพยาบาล
 
          ก็เลยบอกญาติคนไข้ไปว่า "ไม่ใช่ว่าทางเราไม่ส่งตัวคนไข้ไปพบแพทย์ที่โรงพยาบาลนะคะ เราทำหนังสือส่งตัวให้คนไข้แล้วและจัดหาให้มีรถไปส่งฟรีๆ แต่คนไข้ก็ไม่ไป"
 
          ญาติคนไข้ถามหาหลักฐานเลยเอาสำเนาใบส่งตัวมายื่นให้ดู ว่าส่งไปตั้งแต่ 10 กรกฎาคม 57 คุณญาติเงียบค่ะ แต่ส่งสายตาแบบน่าเตะมาให้เราแทน
 
            เราเลยบอกว่า "ใบส่งตัวฉันเขียนเองยื่นใส่มือแม่ของคุณเอง แต่แม่คุณไม่ไป ถ้าคุณยังไม่เชื่ออีก จะให้ฉันไปตามคนไข้ ที่ได้รับการส่งตัวไปโรงพยาบาลในวันเดียวกันอีก 3 คนมายืนยันไหมคะ ว่าเขานั่งรอแม่ของคุณคนเดียวเป็นชั่วโมง จนต้องตามหากันให้วุ่น กว่าจะรู้ว่าหัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่ไป จะรอลูก จะรอให้ลูกเป็นคนพาไป เมื่อคนไข้ยืนยันขนาดนั้นจะให้ดิฉันและจนท.ท่านอื่นๆทำอย่างไร ในเมื่อเป็นสิทธิของผู้ป่วย และมิใช่ภาวะวิกฤตที่ให้สิทธิ จนท.เข้าบังคับหักหาญน้ำใจคนไข้แล้วจับส่งโรงพยาบาล คนไข้บอกกับทางเราว่าจะไปโรงพยาบาลนะแต่จะรอให้ลูกพาไป"  น้ำเสียงที่ใช้พูดราบเรียบมาก พยายามไม่แทรกซึมอารมณ์เจ็บปวดเจ็บใจใส่เข้าไปในน้ำเสียงที่พูดกับญาติ ทั้งๆที่ในใจอยากกระโดดคาบคอซิดมากๆ(เป็นภาษาอีสานคนอีสานจะเข้าใจ) 
 
            ญาติคนไข้ เงียบมองหน้าเรามองหน้าคนไข้แล้วก็มองหน้าเรา แล้วก็หันไปตะคอกคนไข้ว่า "ทำไมไม่บอก รู้ไหมโดนเด็กด่ามันเสียหน้าแค่ไหน ผมมันระดับผู้บริหารแล้ว ลูกน้องบักหลาย(เยอะ) มาถืก(โดน)เด็กน้อยด่ากะย่อนเจ่า(เป็นเพราะคุณ) ตั้งท่าว่าสิมาด่ามันแท้ๆ ถืกมันด่าคืนอีก เจ่านี่มันนนน"พร้อมยกแขนขึ้นทำท่าทางเหมือนจะฟาดคนไข้ เราเลยเข้าไปดึงเอาคนไข้หลบออกมา ตายๆเจอลูกทรพีของจริงเลยเรา ทำท่าจะเดินตามมาอีกเราเลยหลุดปกตวาดออกไป แบบว่ามันน็อตหลุดอ่ะ จะโดนร้องเรียนไหมอ่ะ Foot in mouth   
 
 "หยุดเลยนะ... (เสียงดังมากจนแสบคอ) ถ้าโดนตัวคนไข้แม้แต่นิดเดียวเรื่องถึงตำรวจแน่ ทำร้ายร่างกายบุพการีโดยเจตนาโทษหนักกว่าทำร้ายร่างกายบุคคลทั่วไปนะ อยากเสียอนาคตติดคุกหัวโตไหม" ยืนบังคนไข้อยู่ ถามว่ากลัวไหม ตอบเลยว่ามากกกกก 
 
         แต่มันพูดไปแล้วนิ โชคดีคุณทรพีเขาหยุดแล้วเดินหนี ส่วนคนไข้ร้องไห้อย่างเดียวเลย พยาบาลอย่างเราเอาทิชชู่ให้ซับน้ำตาแล้วเดินหายาดมมาดม คล้ายจะเป็นลมไม่นึกไม่ฝันว่าจะมาเจออะไรแบบนี้ ปกติคนบ้านนอกจะค่อนข้างเกรงใจเจ้าหน้าที่ ถึงจะทะเลาะกันมาจากบ้าน พอมาถึงสถานที่ราชการก็มักจะสงบๆนิ่งๆกันไว้ ยกเว้นรายไหนเมาไม่รู้เรื่อง หรือคนไข้จิตเวชที่อาการกำเริบ แต่รายนี้รุนแรงเกินไป ถึงขั้นจะมาตบตีบุพการีถึงในสถานที่ราชการ(รพ.สต.ถึงจะขนาดเล็กก็เถอะนะ) หัวใจจะวาย อยู่ รพ.สต.มานานจนลืมเรื่องตื่นเต้นต่างๆที่เคยเจอในห้องอุบัติเหตุฉุกเฉินของโรงพยาบาลชุมชนไปแล้ว(หรือเราจะแก่แล้ว) 
 
          นอกจากปลอบใจคนไข้ก็ทำแค่แจ้งกำนันผู้ใหญ่บ้าน และตำรวจที่ประจำอยู่ป้อมตำรวจของหมู่บ้านให้ทราบเรื่องไว้ก่อน จะได้ช่วยๆกันเป็นหูเป็นตา อย่างน้อยๆก็น่าจะเกรงใจเจ้าหน้าที่ฝ่ายโน้นเขาบ้าง 
 
        ทำงานมาห้าปี เรื่องนี้น่าจะแย่ที่สุดเท่าที่เคยเจอมาแล้วนะ จะทำร้ายแม่แท้ๆของตัวเอง มันเกินไป Tongue out  
          

Comment

Comment:

Tweet

Hot!

#3 By แวนด้า on 2015-01-05 09:48

อ่านแล้วสงสารคนเปนแม่
ลูกติดยาตีแม่ยังถือว่าไม่รู้ตัว
นี้อวดตัวเปนคนใหญ่โตมีลูกน้อง
สงสัยมีอาชีพโจร

#2 By ปิยะ99 on 2014-09-30 16:10

โหยย น่าสงสาร แต่คุณแม่ก็โชคดีที่ได้เจอคนดีๆอย่างจขกท.นะคะ Hot! Hot! Hot! Hot!

#1 By BPPBPP8 on 2014-09-19 20:51